photos, videos and audio from Gijsbregt Brouwer (gijsbregt) on Mobypicture

Login / Signup

stream

mentions

map

Grid List

Ze zijn weer open.
De neo winebar en de bruine kroeg. De vrijstaat met stadsboerderij en het festivalcafé. De haute friture en de mezcalleria. De biergarten en de brewpub. Het oesterterras en het feestcafé. Het sterrenrestaurant en de pizzeria. De oudste tent van de stad en het pannenkoekenhuis. Het Surinaamse eethuis en de toko. De warung en de noodles bar. De arcade hall en de deli. De all day breakfast en de surf shack. Het brouwerijcafé en shoarmazaak. De tent met ballen en het petit restaurant. De bistro en de brasserie. Het cafetaria en de table d’hote. Het taveerne en de herberg. De taqueria en de grill. De foodhallen en loempiakraam. De broodjeszaak en het food court. De gaarkeuken en de fine dining. De cocktailbar en het bbq-paradijs. De izikaya en de teppanyaki. De haringkar en het grand café. De osteria en sapbar. De buurtkantine en de hotdog stand. De koffieshop en het dranklokaal. De bodega en de gelateria. De poffertjeskraam en de pasticeria. Het bakhuis en de gastrobar. De junk food place en de wijnbar.
Ik heb een traantje gelaten en ga bij ze allemaal langs. Proost op de meer dan 40.000 zaken en meer dan 400.000 mensen in de horeca.

Rond het omslaan van het millennium bevond ik mij geregeld in Parijs. Toen, veel meer nog dan nu, was ik een zoetekauw. Dus probeerde ik uit te zoeken wat nu de lekkerste zoetigheid van Frankrijk was. Regionaliteiten daargelaten (iets wat je beter niet kunt doen en France) scoorde bij mij de combinatie van soesdeeg, banketbakkersroom en chocola het hoogst. Preciezer: de religieuse, de millefeuille en de eclair. De eerste is te veel gebak en eet te onhandig, de tweede lijkt te veel op een tompouce en de derde, ja die is nog steeds mijn favoriet. Goed te verorberen, ook en route, eigenzinnig en vaak net niet te zoet.
Nu bestaat er niet zoiets als dé eclair. Bij mijn droom eclair heeft de vulling een stroperigheid als dikke vla, is deze van chocola en is de bliksemachtig schitterende glazuren toplaag ook van volle chocola, bijna richting grenache.
In Frankrijk is een eclair als deze al lastig te vinden - de horror als er gele room in een chocolade eclair zit. In Nederland is dit nog lastiger. De eclair op de foto is van Louise Petit Restaurant. Zoals je ziet was er gekozen voor een variatie op de toplaag en zoals je niet kunt zien was de room iets meer mousse dan room. Maar, alors, voor deze eclair ga ik snel terug. Wat een smaak en beet. Ook hier gold: pas op je tenen. De room loopt er aan de achterkant uit als je niet voorzichtig eet.
#patisserie #eclair #zoetigheid #debuikvanrotterdam

#tussenkunstenquarantaine
#coronamademedoit
#pannenkoekenbakkerij
#pieteraertsen

Lieve horeca...

Contactloos
We betalen contactloos.
Swipen contactloos naar digitale “liefde”.
Checken contactloos uit en in bij het OV (als we nog reizen).
Vergaderen contactloos. We clubben contactloos.
Bestellen ons eten contactloos.
We manoeuvreren ons contactloos de matrix in.

Straks is het enige fysieke dat ons lijf nog raakt het eten en drinken dat we laten bezorgen. En ook al is dat deze geweldige snow onion korean fried chicken of de beste pindasoep van Nederland en ook al zit er funky natuurwijn in mijn glas, ik wil deze toekomst niet. Sterker nog: ik wil dit heden niet. Ik hou van contact. Ik omarm het en knuffel het.

Lieve mensen: houd afstand. Support de mensen die zorgen voor ons, de mensen die bezorgen en de mensen die ons eten maken, dan hebben we binnenkort hopelijk weer contact.
KFC van Man Nam / pindasoep van Coco / natuurwijn van Blije Wijnen.
#coronavirus #bezorgen #bezorgd #zorgvoorelkaar #houdafstand

Curry is een van de meest gegeten gerechten in Japan. De Japanners hebben een eeuw of twee terug de Indiase curry omarmd en zich geheel eigen gemaakt. De Japanse curry is ingetogener en dieper van smaak, ramvol umami. Ideale comfort food, erg goed om thuis op de bank te eten en de wereld van je af te laten glijden.
Buiten Japan is Japanese curry de route van ramen aan het volgen. CoCo Ichibanya is een modern ogende fastfood keten met alleen curry op het menu en heeft al 1.500 vestigingen wereldwijd, maar nog geen in Europa. Hoog tijd voor een Europese versie dacht Robin Bravenboer. De Rotterdamse serie-ondernemer dook samen met zijn executive chef Merijn Sips acht maanden lang de keuken in en kwam naar buiten met Kiiro Japanese Curry House. Inmiddels is de eerste zaak geopend in de Wijnhaven.

Je stelt je curry - net als een burger bij Five Guys of een poke bowl - zelf samen. Vis, vlees, vega, alles is mogelijk. Bestellen aan het scherm, betalen, gaan zitten en binnen no time heb je een bordje troost onder je neus. Of je laat het thuis bezorgen. Meer locaties volgen snel voor dit warme, gezellige en minder fraai te instagrammen poke bowl alternatief.
#japanesecurry #brownfood #debuikvanrotterdam #foodtrend

Iron Lady - dat komende week officieel opent in de Pannekoekstraat - mikt op slechts een stuk vlees: de flat iron steak. Volop tegen de vega(n) wind in geven de ondernemers die eerder van Sugo een succes maakten een eigen draai aan het concept van Flat Iron uit Londen, de Europese food hoofdstad.
Flat iron steak? Ja, dat is een deel van de schouder van de koe, dat vroeger in de VS, waar deze cut al even aan een opmars bezig is, in de hamburger ging. Want het is smaakvol maar wel taai. Inmiddels snijden de slagers dit stukje anders uit en verwijderen ze de zenen. Zo ontstaat een mals stukje vlees, dat qua vorm wat weg heeft van een strijkijzer. Vandaar de naam.

De flat iron steak wordt eigenlijk altijd getrancheerd opgediend. Bij Iron Lady (waarom de zaak vernoemd is naar de Britse premier die gangmaker is van 40 jaar neoliberalisme is me niet duidelijk) vul je de steak aan met sides zoals friet, zoete aardappel friet en een trits aan groentengerechtjes. Voor de vegans is er een beyond meat burger en voor de mensen die de flat iron steak zat zijn een bavette (ook minder bekende steak met veel smaak) en een ouderwetse burger op een brioche. Voeg daar een dessert aan toe (een eigentijdse variant op de dame blanche) en je kent het hele menu van Flat Iron.

Iron Lady biedt de flat iron steak aan voor de bizar lage prijs van €11 en dan is het vlees van Nice to meat, dus zeker geen rotzooi. Met 2 sides en 2 drankjes ben je dan voor onder de €25 klaar. Dan begin je bij de meeste vleesrestaurants net aan je hoofdgerecht.
#pannekoekstraat #flatironsteak #debuikvanrotterdam #newrestaurant

Utrecht maakt een food renaissance door, zoals Rotterdam dat tien jaar geleden overkwam. Een club ondernemers drukt daarbij extra haar stempel op de stad. Chique als het uitkomt en vooral voor iedereen als het kan. Hun prijswinnende concept de Street Food Club opent binnenkort in Breda (en meerder steden staan in de startblokken). De vorig jaar geopende Rum Club zet per avond de meeste cocktails van Nederland om.
En nu is er Ruby Rose: een posh wijnbar in een klaterend jugendstilpand met dito overvloedig interieur. De naamgevende rozen hangen in vele honderden (allemaal nep, maar goed gedaan) boven de bar die bijna door de hele zaak strekt. Het woord eyecatcher doet de bar en florale aankleding tekort. De bar voelt volwassener aan dan haar street food en rum zusjes, maar voor de rest zijn de goede elementen van die concepten behouden: groot doch intiem, geen reserveringen, goed eten in porties om te delen, betaalbaar, zeer attent en kundig personeel.

De wijnkaart biedt volop keuze en is divers met een indeling die (ook) gericht is op mensen die niet zo handig met wijn zijn. We hebben ons dwars door de afwisselende, licht avontuurlijke, maar zelden echt verrassende menukaart heen gegeten en waren niet teleurgesteld. Unaniem kozen we deze venkel met citroen, tijm en gepofte boekweit tot winnaar van de avond.
#debuikvanutrecht #rubyrose #wijnbar

Noodle soup of noedel soep, pin me er niet op vast. Maar nodig is het, zeker in de winter. Dan wel graag huisgemaakte noodles. Die voor je neus worden getrokken: er staat iemand te stoeien met het deeg net zoals een goede pizzaiolo dat doet. Het is dat het zo goed smaakt, anders zou je zeggen dat het voor het vermaak is. De diversiteit wereldwijd van dit gerecht laat zich nog niet weerspiegelen in Nederland, maar we maken meters. Naast gekende adressen als Tensai (ramen), Cate Dak (Shaanxi noodles) en Urumqi (diverse Oeigoerse noodles) is er nu Yellow River op de Mauritsweg.
Yellow River maakt één gerecht, zoals gezegd soep met noedels. Nou ja, eigenlijk maken ze zes gerechten: soep met zes verschillende soorten noodles, van fijn, via plat en groot tot diamantvormig (in doorsnee dan). Wat Yellow River bijzonder maakt is het feit dat het eten halal is: zonder varken dus. De bouillon is runderbouillon. Ze serveren Lanzhou La Mian noodles, de beroemde noodles uit het Westen van China, die al eeuwen gelden als versterking voor de reizigers op de zijderoute en inmiddels dagelijkse kost zijn in heel China (en dus erbuiten, zo blijkt). Volgens het menu volgen er nog meer gerechten, maar voorlopig moeten we het hiermee doen en dat is geen straf. Het vleesnat is rijk, de noodles zijn chewy en het geheel vult als een malle.
De noodle bar is Spartaans ingericht met fel TL-achtig licht, maar kent zo zijn humor, met een groot beeld van noodles bij de ingang en een muur vol met stripfiguren die noodles eten. Het is een zaak die mij trekt en de liefhebbers van noodles die ik er tot nu toe mee naar toe heb getrokken waren ook voldaan. De soep zelf is niet (super goedkoop, maar ik kreeg mijn kom alle keren niet leeg. De drankjes zijn goed betaalbaar en je hebt snel eten. Als je geen vegetariër bent, is dit een fijne plek om snel en smakelijk je maagje te vullen.

#lanzhoulamian #noodles #noodlesoup #debuikvanrotterdam

Als vier dagen Horecava je iets leert is het wel dat je er niet heen moet om goed te eten. Niet per se verrassend, het is immers een beurs en geen restaurant (ook al is het een beurs voor restaurants). Wat een feest is het dan als je in de avond wel echt kan eten. Ik at goed in het Hotel V waar ik sliep, goed thuis bij mijn vriend en bon bistronoom Thomas en best met mijn broer Alewijn en zijn fine dining maat Boudewijn in Wils.
Wils zit in het uiterste hoekje van Amsterdam, nog net binnen de ring, waar iedereen gouden bergen voorziet (hoi Zuidas), maar waar restaurants uitbaten anno 2020 nog niet meevalt. Zo niet Wils, dat met cateraar Vermaat achter de cijfers en chef Joris Bijdendijk achter de culinaire - “Low” - visie, dag op dag ramvol zit sinds de opening halverwege 2019.
Je proeft Joris overal terug, maar het is geen Rijks. De Australische schwung van chef Erwin en de jaren bij The Dylan van chef Friso geven de gerechten een bredere kijk. Werelds Hollandse smaken. Die smaken worden met bravoure en spektakel in de gerechten gevlamd. Het restaurant is lang en smal, eerder vormgegeven als een baan om te hink-stap-springen dan als een basketballveld. De keuken zit uitgestrekt aan de lange zijde. Veel gasten kunnen zo aan de chefs table zitten. Alwaar de chefs en sommeliers je continu van aandacht en uitleg voorzien.

Ik at het menu in vier gangen. A&B naast me kozen à la carte, wat het geheel nauwelijks duurder maakt. Mijn favoriet was bijgaande combinatie van hamachi en uiensoep. En niet vanwege de Hollandse kweekvis die als sashimi goed maar wat keurig was uitgevoerd en overigens fijn combineerde met de soep. Wel vanwege de intense uiensoep: een plantaardige bouillon uit eindeloos geroosterde uien aangemaakt met onder meer extra vierge zonnebloemolie uit Amsterdam.
Ik proef hem vier dagen later nog.

#debuikvanamsterdam #wils #olympisxhstadion #horecava

Op de valreep nog gelukt.
Als de hippe drankjesmaker de kerstboom voor het stadhuis wil hebben als ingrediënt. Als dat frisse biermerk winterbier met kerstboomsmaak maakt. Als de decoratieve kerstbomen die op een van de mooiste kerstevenementen van Amsterdam staan naar Artis worden gebracht om de olifanten te voeren. Als je zelf op de Veluwe je met stikstof groot geworden kerstbomen mag plukken. Dan weet je dat “in het seizoen” en “lokaal” richting hun piek aan het gaan zijn. Dat de kerstboom zo op zijn eigen manier de aandacht opeist in onze (pop)cultuur. Dat we nog lang niet uitgepraat zijn over eten.
Dennennaalden zit bomvol vitamine C en deden het vroeger goed als alternatief voor fruit in de winter. In Scandinavië maken ze al eeuwen gravad laks met dennennaalden. De nordic cuisine biedt - zeker in de winter - nog volop inspiratie voor zelfs de beste chefs. Dat merkte ik toen ik bij Fermin at. Daar at ik naaldjes verwerkt in ijs. Je ziet het wel op de foto: fijne kleur groen. Mooi rood van de gestoofde peertjes. De naalden kwamen van bomen uit Kralingsebos en de peren uit de tuin van ouders van de sommelier.
Dus op de valreep nog gelukt: dennennaalden gegeten en dat smaakte zalig.
Smakelijk nieuw jaar gewenst!
#foodispopculture #dennennaalden #nordiccuisine #happynewyear #debuikvanrotterdam

“Je gaat toch geen stukkie schrijven, hè?” Van alle chefs in Rotterdam is Richard de meest uitgesproken en de meest fotogenieke, maar aan publiciteit heeft hij een broertje dood. Voor hem geen recensies of gedoe op social media en je reserveert gewoon door op te bellen. Dus nee geen stukkie, het blijft bij wat schrijfsels op deze plek. Richard en Angelique runnen Sans Frou Frou en hebben de aandacht in de media ook niet nodig. Iedereen in Rotterdam weet dat je hier goed eet en mocht je het niet weten, dan is er altijd iemand die het wél weet en jou de tip geeft om er te gaan eten. Dus hierbij krijg je die tip van mij: ga eten bij Sans Frou Frou. Voor een avond zonder geneuzel en met geweldige bordjes vol liefde voor de Franse keuken, een warme zaak vol taxidermie en de volledige aandacht van Richard en Angelique. Deze inktvis carbonara was zeer de moeite waard, maar dat geldt voor de hele kaart, dus daar heb je geen verdere tips voor nodig. Meer vertel ik sowieso niet, want dat haalt de lol eraf en dan krijg ik Richard achter me aan. Nou ja, een extra tip dan: ga er met iemand heen om wie je geeft. De ambiance leent zich ervoor om samen eens rustig te genieten en het leven door te nemen.
#sansfroufrou #debuikvanrotterdam #food #restaurants

Volgende week publiceer ik mijn foodtrends voor 2020 op de Buik. Ik wil nog niet te veel verklappen, maar het nieuwe restaurant van Michael van der Kroft en Emy Koster raakt precies de roos in de trend “dancing with the chefs”. Dit nieuwe exclusieve restaurant opende nog geen twee weken geleden haar deuren in een oude jazzkelder onderin het Entrepotgebouw. Wat er hier gebeurt staat veraf van wat we gewend zijn in Rotterdam en zelfs in Nederland. Michael bestiert een intiem etablissement met plek voor slechts zestien gasten. Die gasten krijgen in een sessie van ruim vier uur achttien gerechten (negentien soms). Dit gebeurt op drie verschillende plekken in de kelder, maar grotendeels vindt dit plaats aan bar die direct aansluit op wat je de pas zou kunnen noemen en waar je alles ziet wat in de keuken gebeurt. Emy, Michael en de andere chefs staan continu voor je neus met nieuwe natuurwijn of met een table side (of bar side) bereiding. Ze dansen om je heen en de avond voelt als een emulsie van een balletvoorstelling, een culinaire reis langs Nederlandse producten in wereldse bereidingen en een warm bad van gastvrijheid. Alles komt uit Nederland en heel veel maakt Michael zelf. Van de koji tot de soja, van de fermentaties tot de chips van kippenhuid. De gerechten zijn oogstrelend mooi en de smaken raken geregeld het buitenaardse. Het was voor mij lastig kiezen voor een gerecht, omdat de hele voorstelling zo geweldig was. Maar voor jullie doe ik ook dingen die lastig zijn: op de foto de misopeer in gefermenteerde tomatenschuim. Vanwege het exclusieve karakter van de avond, inclusief alle bereidingen die soms jaren (!) duren en de keuze van de ingrediënten, vraagt Tres vooraf de gehele prijs van het menu als aanbetaling (en dat is geen lullig bedrag). Een novum in Nederland, maar iets wat we vaker gaan zien. #foodtrends #debuikvanrotterdam #entrepot #finedining

De oliebollenkraam van Richard Visser is een fenomeen in Rotterdam en ver erbuiten. In de tijd dat AD nog haar traditionele lijstjes deed, stond de kraam aan de Heemraadsingel steevast op een. Rond de feestdagen stonden er immer lange rijen om de klassieke oliebollen, krentenbollen en appelbeignets aan te schaffen. Dit mondde op geijkte wijze uit in een verslag op de regionale zender over de ellenlange rijen op oudjaarsdag. Iedereen goed gehumeurd wachtend op zijn jaarlijkse portie gefrituurd deegwaar met poedersuiker.
Wat schetst dit jaar mijn verwondering? En die van mijn negenjarige mede-proever? Er is een Nutella oliebol. Geheel tegen de traditie in en geheel in lijn met de overweldigende marktvraag. Net als bij vele andere oliebollenkramen overigens. Al is die van Richard Visser, adel verplicht, lekkerder dan die van de collega’s, mede door de dikke laag witte chocola op het bolle dak van de oliebol. De negenjarige was voor aanschaf wat kritisch, maar de combinatie van de hazelnootcrème van de gigant - die jaarlijks een kwart van alle hazelnoten wereldwijd verwerkt - en van witte chocolade trekt hem eigenlijk altijd wel over de brug. Ook hier was het game, set and match. Het zou mij niet verbazen als dit zijn vaste oliebolkeuze wordt, ten faveure van de kale oliebol van weleer.
#oliebol #richardvisser #nutella #isdannietsmeerheilig

P.S. Ze zijn gesloten op zondag

Met Bar Pulpo runnen Jelmer en zijn partner Pegah een van de best gewaardeerde - ook in deze kolommen.- stands van de Rotterdamse Foodhallen. Ik was dan ook blij verrast toen daar plots een tweede nering was van dit tweetal, dit maal met een Grieks thema: Ftou. Griekse stands zijn populair in food courts. Het eten is bekender dan vele andere keukens, denk aan een klassieker als gyros, en heeft een hoog snack-gehalte. Aangezien de meeste foodhallen nu eenmaal mooi aangeklede borrelplekken zijn, is de Griekse zet van de voormalig chef van Herman den Blijker een logische. De kaart is klein en over de hele linie de moeite waard. Want Jelmer kan echt koken en weet wat een verwende mond verlangt in tijden van borrels. Lof ook altijd voor Pegah die de vingers aan de pols van de (Instagram) tijd houdt, mee kookt, gastvrouw is en deze maal het recept van haar moeder inbracht voor de dolmades een aanrader. Maar de winnaar van het menu is de pita kaas. Een onvervalste lifesaver voor het niet vlees-etende contingent van ons land, uit tijden dat snackbars nog geen vegan kipnuggets, bitterballen en burgers hadden. Het succes van de pita kaas van Ftou is tweeledig. Ten eerste: Jelmer stopt er drie verschillende kazen in. Ik heb beloofd om niet te verklappen welke, ga proeven en raden. Ten tweede: de kaas wordt deels buiten de pita op de plancha gegrild. Zo krijg je die intens gelukkig makende smaak van de kaaskorst op een tosti, maar dan als een reuzenformaat hanenkam. Het is jammer dat de Foodhallen in het weekend al om 1 uur dicht gaan, want dit is het perfecte voer voor na een avondje wild stappen. Dat gezegd hebbende, je kan ook gewoon een bodem leggen met deze kazige zaligheid. #foodispopculture #debuikvanrotterdam #pitakaas #foodhallen #nachteten

Food = pop culture. Als je dit jaar mij ergens hebt horen spreken, een trendtour van me hebt gevolgd of gewoon mijn online kanalen volgt, dan weet je, ik bekijk de wereld van eten en drinken graag door de lens van popcultuur. Populaire cultuur, zoals sport, film, muziek en mode, maar dan eten. Precies dit medium Instagram heeft eten het laatste zetje gegeven, van noodzaak, naar entertainment naar het midden van onze populaire cultuur.

Ik heb dan ook een zwak voor ondernemers die hun gerechten zien als helden in film, als popsterren op een podium en als topsporters op het veld. Zij zijn de ondernemers die de huidige generatie Y en meer nog Z het best begrijpen. Ze spreken de beeldtaal die bij voorkeur rechtop staat, ze nemen een abonnement op je smaakpapillen en je ogen en oren. Ze veranderen hun menu, hebben secret items, wisselen achteloos gedachten uit met andere vormen van pop culture, bijvoorbeeld uit de hiphop of uit de comics of series op Netflix.

In Rotterdam doet Freddy’s dit als geen ander. Op hun menu staat kip centraal. Het gevogelte is wereldwijd aan een mega opmars bezig als enigszins veilige haven tussen vega(n) en rund en varken, als religieus onafhankelijk beestje en als betaalbare proteïnebron. Hun buttermilk chicken burger en flaming hot cheetos burger, besprak ik al eerder in deze kolommen, dus daarmee heeft Who This Freddy het record om al drie keer bij mij te figureren. Dit maal met Freddy’s Nashville style hot chicken sandwich. Nashville chicken heeft zich in drie decennia vanuit het Zuiden van de VS over alle 50 staten verspreid en is een culinaire klassieker midden in de Amerikaanse food culture. En nu dus in Nederland. Hotter dan hot. De versie uit Rotterdam West is gemaakt met geïmporteerde Caroline Reaper peper, die op eenzame hoogte staat in de Scoville index. Alleen voor wie durft. Hot = hot want food = pop culture.
#foodispopculture #debuikvanrotterdam #nashvillechicken #whothisfreddy

“Volgens mij is Niels met iets nieuws bezig in Zaandam”, zei Nikki van de zomer. Nikki nam me mee naar Hotel de Goudfazant toen Hyves nog een ding was en wees me op Café de Binnenvisser voordat de verf er droog was, dus ik luisterde. We spraken af om er samen te gaan eten.
Van de week stonden Nikki en ik op het pontje, dat vlot voorbij NDSM dieselt, de A10 over (ja het is echt buiten de ring) en dan aanlegt bij de oude munitiefabrieken vlakbij waar ooit die hele kinky house feesten waren. Voor de Rotterdammers, het voelt aan als de RDM. Voor de Amsterdammers, het voelt aan als NDSM toen het daar nog rauw was.

De gigantische loods waar Restaurant Europa zich bevindt is als Sinterklaas vieren: er komt steeds weer een cadeautje te voorschijn. Veel kunst, zithoeken, mega bewegende schermen, een barretje, muziek en Restaurant Europa. Verlicht door twee stalen lampconstructies en onder het toeziend oog van een leeggelopen Michelin mannetje in een doodskist, staan dertig krukken aan hoge tafels rondom de keuken met een open vuur en een kleine yakatori. Als je al niet heel blij werd van de tocht, het gebouw en de kunst, dan word je het van de ontvangst door de vlotte, loei hip gekapte jongemannen van Europa.
Ook qua eten ga je op avontuur, de heren nemen je mee. Veel groente, veel vis, nul vlees. Natuurwijnen, sommige bekend, andere nieuw. Hoogtepunten zijn de oester met kool en kievitsbonen, het verrassende bruinboterijs met perenmousse, de rivierkreeften met wentelteefje van zuurdesembrood, gedompeld in zelfgemaakte karnemelk geflankeerd door wederom zelfgemaakte boter met - hoe on trend - lievevrouwebedstro. Dat zijspijsje heeft er alles van om hun signature dish te worden, dus die staat hier op de foto. Restaurant Europa schiet midden in de tijdsgeest, alles is van nu en raak en daar is nu eens helemaal niets mis mee. Absoluut de trip waard.
#zaandam #debuikvanamsterdam #hemterrein #lievevrouwebedstro #wentelteefjes

De inmiddels mondaine badplaats Cadzand-Bad ligt op ruim twee uur rijden van Rotterdam, kan via Antwerpen maar via de Zeeuwse eilanden past beter. De badplaats - op een steenworp afstand van het chique Knokke - is de afgelopen tien jaar getransformeerd tot een gastronomisch walhalla, met name door de samenwerking die de eigenaars van Strandhotel aangingen met Zeeuws icoon Sergio Herman. Naast de sterrentent Pure C, de ontbijtzaak Pine House en de beste strandtent van Nederland Air Republic, is er sinds vorig jaar een Japans-Zeeuws bar-restaurant: Blueness. Alle zaken staan onder culinaire regie van een van Nederlands beste en meest bescheiden chefs: Syrco Bakker.
Wij vervoegden ons voor jurywerk bij Blueness en ontfermden ons over het menu dat origineel, licht, verrassend en stiekem erg Zeeuws was. Deze Twix van langoustines is binnen een jaar hun signature dish geworden Met recht: de schaaldieren worden afgemaakt met bloemkool, yuzu en dashi beurre blanc en geven een schitterende balans in smaak en mondgevoel: heen en weer tussen stevige krak en zachte oemph. Eigenlijk net een echte Twix.
#cadzand #entreeawards #sergioherman #syrcobakker

François Geurds is een van de meest eigenzinnige en bekendste chefs van Rotterdam en eigenlijk van Nederland. Met FG Restaurant en FG Food Labs tezamen schrijft Michelin hem drie sterren toe. Hij is een aanpakker die altijd verder en meer wil en maar heel moeilijk stil kan zitten. Recent lijkt hij iets rustiger geworden om te werken aan zijn ultieme droom: een derde ster voor het rijzige FG Restaurant. Nu zijn er minder stripboeken, pannenkoekzaken en bistro’s en wordt er nog intenser gekookt. Als je bij Food Labs eet kijk je iets meer in de innovatieve ziel van deze chef voor wie weinig te gek is. Ook krijg je er vaak voorproefjes van wat later in zijn restaurant op het menu komt. Vanwege zijn tomeloze ambitie en creatieve kookstijl weet de winnaar van de Rotterdamse marketingprijs een geweldig team aan zich te binden, zowel voor als achter de pas. Bij Food Labs aten we recent met 40 Europese chefs, als onderdeel van een trendtour door Rotterdam. Mij viel vooral dit gerecht op. Typisch FG in zijn gebruik van stikstof maar ook in de confronterende combinatie tussen de twee gerechtjes waar je afwisselend een hap van neemt. De kruiden in het koude gerecht in de vijzel mag je nadat de stikstof erover heen is gegoten zelf vermorzelen. Daarna worden de munt, dragon, dille, citroenmelisse en roze peper afgetopt met een sorbet van yoghurtijs en verse limoenrasp. Het warme gerechtje lijkt van de andere kant van het zonnestelsel te komen: gemarineerde tofu, crème van bataat, gebakken bundelzwammen, olie van peterselie, croutons, munt en schuim van knoflook. Beide gerechtjes zijn los van elkaar een feest, maar samen vormen ze kortsluiting in je hoofd en in je hart.
#francoisgeurds #FGfoodlabs #debuikvanrotterdam #epcas

Troost schrijf je met de “s” van soep. Terwijl de bladeren je om de oren waaien en je weet dat de nakende winter niet koud maar wel guur zal zijn, is soep het antwoord op alles. Maar niet alle soep is gelijk geschapen. Mijn favoriete pindasoep komt al meer dan tien jaar van de hand van Manuela en laat Manu nu net haar nieuwe tent Coco bij mij om de hoek in de Hoogstraat geopend hebben. Ze kookt wat verder buiten de gebaande paden in Coco, met een kneiter van een brisket, een prijswinnende vegan pom, yam-ballen (gaat de yam nu eindelijk doorbreken in Nederland?), zoutvlees kroketten en zelfs een salade met calamari en palmharten. Maar terug naar de pindasoep: er staat een klassieke versie op het menu (met kippenbouillon) en er is een nieuwe vegan versie met onder meer bakbanaan. Beide versies blazen de najaarsstormen uit je hoofd en zetten een pantropisch deuntje op in je hart. Laat de diepe smaken je troostrijk omarmen, zo overleef je het verzetten van de klok met golvend gemak.
#pantropisch #cocorotterdam #pindasoep #debuikvanrotterdam

Sinds een week is Restaurant Fermin open aan het Noordplein in Rotterdam. Zoals de naam doet vermoeden wordt er veel gefermenteerd in deze kleine tent met grasgroene accenten die gerund wordt door de oude (sous)chef van de Eendracht en Dertien en zijn sommelier. Hij kookt in een houtoven en op een Japanse yakatori grill met houtskool. Vanwege de fermentatie en het inmaken van veel van de groenten en fruit is er in veel gerechten sprake van zuren. Wat mij betreft een ondergewaardeerde smaak, die aan een reveil bezig is. Met andere woorden: zuur wordt hip. Zie ook kombucha, natuurwijn en veel van de nieuwe bieren. Dit gerecht van tomaat, aarbei en paprika met jalapeno crème was daarop geen uitzondering, al werd het zuur hier mooi aangevuld met het zoet door het gebruik van meerdere bereidingswijzen naast fermenteren, zoals grillen, roken en “gewoon” vers. Chef Remco is tamelijk onverschrokken in zijn kookstijl, maar dat is wat mij betreft een aanrader. Sommelier Sjanne is iets toegefelijker in haar keuze van natuurwijnen, zodat ook minder avontuurlijke drinkers goed bediend worden.
#acid #zuur #noordplein #debuikvanrotterdam

In de uitgaanswijk van Istanboel staan de verkopers van kumpir praktisch schouder aan schouder, maar in Rotterdam was deze machtige gepofte en gevulde aardappel maar lastig te vinden, behalve op de markt bij Besal Kumpir. Inmiddels beginnen er meerdere kumpirzaken op te poppen.
De aardappel wordt gevuld met een geprakte melange van zijn eigen zetmeel, gezouten boter en Turkse kaas (Kaşar peyniri) en vaak voor het Hollandse smaakpalet nog wat sambal. Deze puree wordt afgetopt huzarensalade en knoflookjoghurt en dan met wat je maar wil: van maïs tot tonijn en van olijven tot kikkererwten. Döner vlees belandt er ook bovengemiddeld vaak op, maar de snack leent zich erg goed voor de vegetariërs onder ons. Dan gaat de aardappel naar goed snackgebruik in alu-folie en in een wegwerp bakje. Lepel of vork erin en je kan je voorraad calorieën voor een dag of twee aanvullen. Ideaal als voedsel tegen katers of voor festivals en lange nachten, maar dat hadden ze natuurlijk lang soep daar in Istanboel.
#kumpir #gepofteaardappel #centrummarktrotterdam #debuikvanrotterdam

Overal op de wereld wordt vlees op spiezen boven open vuur gegrild. Al vele millennia lang en elke dag weer. Nergens op de wereld doen ze het zo goed als in de bakermat van onze beschaving, in het nabij oosten, het hart van de kebab. Elk land, elke regio en zelfs elk dorp grillt weer anders en zo heeft ook Armenië (dat grenst aan kebab grootmachten Turkije en Iran) zijn eigen stijl: khorovats. De spiezen zijn lang, de stukken vlees groot, er is ook ruimte voor groente zoals aubergine en bij A.S. BBQ boden ze zelfs een vegan dis aan. Diezelfde A.S. BBQ serveren stevig huisgemaakt brood bij hun gerechten, niet het bekende Armeense flatbread lavash, maar mooi geel hoog gerezen brood. Brood als vehikel voor vlees of groenten bij een maaltijd is natuurlijk vanzelfsprekend, minder vanzelfsprekend is brood als opslagruimte voor vlees, groente en saus. Maar dat is precies wat hier gebeurde: een meat loaf Armenian Style. De stevige potpourri van vlees, saus, groenten en brood (voor het gemaak “van alles wat” genoemd) smaakte me voortreffelijk.
#armenianfood #ASBBQ #khorovats

Er zijn meer dan 2.000 soorten pan dulce in Mexico, maar niemand kan om de concha heen. Het zoete brioche-achtige broodje is vernoemd naar een schelp omdat het er - door je oogharen - zo uitziet. De bovenkant van het broodje wordt omgetoverd tot een soort koekje door het af te toppen met koekdeeg. Bij Alfredo’s Taqueria gebruikt chef Gijs korstdeeg voor het koekeffect en wordt de concha gevuld met kaneelijs en gegarneerd met geroosterde amandelen en in mezcal gemarineerde rozijnen. Zonder overdrijven is dit een van de beste desserts van Rotterdam en wijde omgeving. Het broodje is ook echt alszodanig te eten, streetfood dessert voor met je handen. Eindelijk komen de goede ijssandwiches van de grond in Nederland. Ik hoop dat Alfredo’s en Gijs meerdere varianten gaan ontwikkelen, al kom ik zeker voor dit burgertoetje terug. #mexicanfood #debuikvanrotterdam #concha #taqueria

« 1 2 3 4 ... 299 »

last mentioned in

All mentions »

Gijsbregt Brouwer

delivers the sports of the future now | publisher of sportnext.nl | sports visionary - trend watcher - nextspeaker

web www.tyrsday.com

View posts on map

Stats

Friends

746

Followers

196

Total posts

7160

calendar

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30

friends

you are not following anybody yet.